I gceann sé huaire an chloig is féidir liom eitilt ón Spáinn go Ceanada, ach ní mheastar sé huaire an chloig i bhfostú i gcarr a bheith neamhghnách ar chor ar bith sna Stáit Aontaithe. Sin é a dúirt Megan liom agus muid ag léim isteach ina carr agus ag cur ár n-aghaidh ar Bhostún, an chathair ina raibh Megan ina mac léinn ollscoile tráth agus atá sé huaire iomlána ó dheas ó Burlington.
Bhí Bostún níos Eorpaí ná áit ar bith eile a raibh mé sna Stáit Aontaithe. Bhí atmaisféar Pháras ar an meitreo, bhí cuma Shasanach ar na sráideanna, agus bhí blas fíor-Shicileach ar na cannoli a d’itheamar go fonnmhar. Bhraith mé go raibh mé ar ais ar mo mhór-roinn féin go dtí go bhfaca mé daoine le caipíní orthu, ag caint le blas Meiriceánach faoi dhul chuig an “ball game”.
Agus is amhlaidh gurbh é an “ball game” go díreach a raibh Megan agus mé féin ag dul chuige freisin. Is é Fenway Park, áit darbh ainm, baile fhoireann Boston Red Sox, foireann a raibh aithne éigin agam uirthi agus ar lucht leanúna díograiseach í Megan. Fuair sí ticéid dúinn ag an nóiméad deireanach agus fuaim an amhráin náisiúnta á béiceadh amach agus ag macalla ar fud an staidiam. Bhí suíocháin i bhfad thuas sna hard-ghradas againn, ach d’éirigh linn bogadh síos go háit níos fearr agus daoine eile ag imeacht. Níor chuir sé sin mórán isteach orm ar aon nós, mar níl tuiscint agam fós ar an spórt seo ina mbíonn cuma ar na himreoirí go gcaitheann siad formhór an ama gan mórán a dhéanamh, agus mar sin chaith mé féin an chuid is mó den chluiche ag blaiseadh de na sneaiceanna spóirt is fearr/is measa sna Stáit.
An tráthnóna sin, d’oscail na flaithis agus muid ag trasnú droichid fhada mhí-ámharaí thar an gcalafort. Shroicheamar an teach báite go cnámh, agus mar sin ba mhíorúilt é nár dhúisíomar an lá dar gcionn le slaghdán uafásach agus sinn ag dul ar ais sa charr i dtreo ár gcéad cheann scríbe eile: Oileán Rhode.
Tagann cuid de mhuintir Megan ón stát is lú sna Stáit Aontaithe, áit a bhfoghlaim mé go bhfuil blas cainte sách greannmhar acu agus muid ag ithe clam chowder i mbialann bheag adhmaid de bhia mara a bhí ag féachaint amach ar an trá. Chaith muid tamall le haintín agus col ceathrar Megan, ár n-óstach cineálta; ach bhí deis againn freisin uachtar reoite a fháil, béilí deasa a ithe, agus ár n-oíche dheireanach a chaitheamh ag siúl síos an trá go dtí beár beag áitiúil ag breathnú amach ar an bhfarraige.
Agus mé ag canadh in éineacht le ceol tíre beo sa teach tábhairne ramhar seo lán de charachtair, smaoinigh mé ar an gcaoi ar threoraigh gach cinneadh agus casadh i mo shaol mé go dtí an áit is randamaí seo ag an nóiméad seo díreach. Ach, agus tar éis dom éirí saor ó bhean ar meisce le hata buachalla a chuir iallach orm damhsa léi, fuair mé an deis machnamh a dhéanamh air seo le Megan agus muid ag breathnú amach ar na tonnta, agus thuig mé nach raibh aon áit eile ar domhan arbh fhearr liom a bheith inti.
