Nollaig agus Tenerife

15.01.26 — Burnley

Nollaig agus Tenerife

15.01.26 — Burnley

Agus an dúshlán beagnach dodhéanta ann saol nua-aimseartha a chomhordú, na féilirí éagsúla oibre, sóisialta agus na rudaí laethúla eile, is í an Nollaig an t-aon am den bhliain nach mór dúinn, mise agus mo theaghlach, a chinntiú go mbeidh roinnt ama againn le chéile. Bhí eisceacht leis an riail sin anuraidh, nuair a chiallaigh cúinsí neamhghnácha go raibh orm fanacht i Maidrid. Cé gur bhain mé an-sult as mo Nollaig Spáinneach, bhí mé an-dúil i mbliana am caillte a chúiteamh le mo theaghlach.

Thosaigh na ceiliúrthaí i bhfad níos luaithe i ndáiríre, nuair a d’eitil mo thuismitheoirí anonn chugam le haghaidh cuairt ghearr ar Mhaidrid agus Alcalá de Henares. Phiocamar roinnt churros suas, chuamar ag féachaint ar na margaí Nollag, agus bhain muid triail as roscón de reyes saor in aisce ag ceolchoirm carúl ar thángamar uirthi de thaisme.

Cúpla lá tar éis dóibh imeacht, bhí sé in am dom aer tirim geimhridh Mhaidrid a mhalartú ar pháirceanna fliucha agus siocmhara díreach taobh amuigh de Burnley. Bhí Nollaig álainn againn le chéile mar theaghlach, agus rinneamar cinnte nach raibh aon cheann de na rudaí riachtanacha ar iarraidh: dinnéar ollmhór, oícheanta scannán, agus Tráth na gCeist Nollag bliantúil na Briggs, le caoinchead uaimse.

Nuair a bhí na féilte thart, ghlac mé an traein go Leeds chun cuairt a thabhairt ar Em, Lincoln agus Charlie. Chuamar ag siúl agus bhí comhrá fada thar téama againn, rud a bhí fíor-riachtanach, agus muid ag ól tae sa pháirc. Ansin chaith mé Oíche Chinn Bhliana níos gaire don bhaile, ag tabhairt an turais ghearr chuig feirm na Smiths chun 30ú breithlá Jemma agus teacht na bliana 2026 a cheiliúradh. Ba mhór an pléisiúr am a chaitheamh le daoine nach bhfaca mé le fada, ar chúiseanna éagsúla.

Go gairid tar éis dom filleadh ar Mhaidrid, bhí mé ar eitleán arís. Thuirling mé i Tenerife, áit ar chaith mé cúpla lá le Cami agus a teaghlach. Idir mhanglaim cois farraige agus turais timpeall an oileáin i gcarr, d’eagraigh siad barbeiciú agus oíche karaoke chun mo fhilleadh ar Tenerife a cheiliúradh tar éis roinnt blianta gan cuairt a thabhairt ann. Agus mé féin agus Cami ag canadh leagan bríomhar de Hopelessly Devoted to You, smaoinigh mé ar an áthas a bhaineann le ham a chaitheamh leis na daoine a bhfuil grá againn dóibh.

Ó Shasana go Tenerife trí Mhaidrid, chaith mé cúpla seachtain iontach. Míle buíochas do gach duine a luaigh mé agus do gach duine eile — tá a fhios agaibh cé sibh.

Seigóvia agus Murcia

05.12.25 — Murcia

Seigóvia agus Murcia

05.12.25 — Murcia

An cuimhin leat an phaindéim? Ní cuimhin liomsa ach oiread. Chuir cumas inchinn an duine an t-olc a dhearmad agus an mhaith a choinneáil ina cuimhne iontas orm i gcónaí. Thug mé an feiniméan seo faoi deara den chéad uair tar éis ár saoire teaghlaigh in Orlando. Bhí sí thar a bheith taitneamhach, ach bhí uaireanta fada frustrachais i gceist freisin agus muid ag fanacht i scuaine sa teas agus sa taise mhillteanach i Florida. Nuair a d’fhilleamar ar Shasana, áfach, ní raibh fágtha i mo chuimhne ach spleodar na n-aistir, draíocht na mórshiúlta, agus an greann a bhain lenár bhfionnachtain go mblaiseann seacláid Mheiriceánach cosúil le cáis.

Ach táim ag imeacht ón ábhar. Luaim an phaindéim mar tá mé ag smaoineamh ar an tsiúlóid. Rud é an siúl a d’fhás mé an-cheanúil air agus a bhfuil meas mór agam air anois, agus níor theastaigh uaim sibh a leadrán trí é a cheangal le mo thimpiste agus post eile a chaitheamh ag caint faoi mo chos bhriste.

Mar sin, ar ais linn chuig an bpaindéim. Chaith mé roinnt mhaith míonna sáinnithe i m’árasán beag anseo i Maidrid. In ainneoin iarrachtaí mo dhaid mé a spreagadh chun siúl timpeall an árasáin bhig, bhí mé ag fanacht go himníoch leis an lá a ligfí amach sinn, fiú amháin chun siúlóid ghearr a dhéanamh. Faoi dheireadh tháinig an faoiseamh sin i bhfoirm na siúlóide laethúla a cheadaigh an stát: uair an chloig chun ár gcosa a shíneadh agus ár scamhóga a líonadh le haer úr saor ó víris. D’éirigh an cleachtadh ba bhunúsaí dá bhfuil ag an duine ina shó, agus ó shin i leith tá mo shiúlóidí beagnach naofa dom.

Is í an dearcadh seo a spreag mé le déanaí chun leas a bhaint as gach deis cuairt a thabhairt ar áiteanna nua. Ghlac mé go fonnmhar le cuireadh Fer go Seigóvia agus le cuireadh m’aintín chuig baile beag i Murcia. Bhí mé ag tnúth le mo bhróga compordacha a chur orm (tá mé 30 bliain d’aois anois, cuimhnigh) agus fáil amach cad a bhí i ndán dom ar shráideanna an dá áit seo.

Ag féachaint siar ar na grianghraif a ghlac mé, tuigim gurbh í an áilleacht atá le fáil sa tseanaimsir a chuaigh i bhfeidhm orm sa dá áit, bíodh sí coinnithe go maith nó ná bíodh. Tá tromchúis nach féidir neamhaird a dhéanamh di ag tithe ársa Sheigóvia agus ag a huisceadán Rómhánach, ach mheall na coirnéil mheirgeacha dhearmadta sa bhaile beag randamach sin ar chósta Murcia mé chomh mór céanna… b’fhéidir níos mó fós.

Cad é mar thoradh a bhainim as an machnamh seo? Níl a fhios agam. Níl sé fós a hocht a chlog ar maidin agus táim i mo shuí in Aerfort Barajas i Maidrid, ag cuimilt mo shúl agus ag críochnú mo chaife. Agus mé ag ullmhú chun dhá uair an chloig a chaitheamh gan mórán spáis chun mo chosa a bhogadh, táim ag súil go mór le teacht go Milano agus leis na huaireanta fada siúlóide atá romham ansin. Sin é, is dócha. Litir ghrá don tsiúlóid atá anseo, i ndáiríre.

Fer i Sasana

17.11.25 — Burnley

Fer i Sasana

17.11.25 — Burnley

“Is breá liom taisteal go dtí na bailte is aistí nuair a thugaim cuairt ar thír,” arsa Fer, agus gach seans gur os cionn buifé lánroghnach a bhí sé.

“Ba cheart duit teacht go dtí mo bhaile dúchais,” arsa mise. “Ní éiríonn sé i bhfad níos aistí ná an sráidbhaile inar tógadh mé.”

Agus mar sin a tharla gur shroicheamar Fernando agus mé féin Aerfort Mhanchain, áit ar chuir sé tacsaí in áirithe chuig an óstán mícheart láithreach bonn. Nuair a bhíomar ar ais ar an mbóthar ceart, d’ordaíomar deoch ar Shráid na Canála agus McDonald’s déanach san oíche chun tús a chur lena thumoideachas i gcultúr na Breataine.

Agus mé ag tarraingt líne cháitsip go cúramach síos ceann de mo chuid sceallóg, bhí mé ag machnamh ar smaointe do na laethanta ina dhiaidh sin. Tá sé tugtha faoi deara agam gur annamh a théann turasóirí Spáinneacha i Sasana níos faide ó thuaidh ná Nottingham, agus mar sin bhí brú orm an chuid is fearr — nó ar a laghad an chuid ba gharbha — den tuaisceart a thaispeáint dó.

Sa deireadh, shocraigh mé go ndéanfaimis cibé rud a dhéanfainn de ghnáth. Bhí lón againn le mo dheirfiúr, caife sa Northern Quarter, agus cúpla manglam gan choinne sular ghlacamar an X43 go Burnley. Ann, shiúlamar timpeall mo shráidbhaile, d’eagraíomar tine chnámh, bhí tae tráthnóna againn ar bháirse, agus d’itheamar píotsa le Jemma agus Lucy a rinne nimhiú, de réir dealraimh, ar Fher bocht, a chaith an chéad lá eile ina luí sa leaba.

Ba é buaicphointe an turais, gan dabht, an lá a chaith muid i Blackpool. Chuir mé sult na Pleasure Beach, meath an ché agus an spraoi saor ó na meaisíní sliotán dhá phingin in Coral Island ar fáil d’Fher. D’itheamar fish and chips cois farraige agus ansin oisrí i gceann de bheagán barraí oisrí Blackpool atá fágtha. Bhí an traein abhaile lán de channaí leanna úlla folmha agus chaith sí amach sinn chuig bus ionaid iarnróid. Tríd is tríd, ba eispéireas ceart tuaisceartach a bhí ann, ceann a d’fhéadfaí a shamhlú go héasca mar leathanach as mo óige féin.

Nuair a tháinig Fer chuige féin tar éis a thinnis de dheasca na píotsa, d’fhilleamar ar Aerfort Mhanchain chun ceann de na heitiltí Ryanair go Maidrid, atá chomh mór sin i mo chroí, a fháil. Ansin, i measc leanaí ag screadaíl agus turais scoile mhíshrianta, ghabh mé buíochas le Fernando as teacht liom ar chuairt abhaile. Bíonn sé go deas i gcónaí filleadh ar mo bhaile dúchais, ach chuir an taithí a roinnt le duine úrnua orm meas níos mó fós a bheith agam ar an áit.

Go maire an tuaisceart go deo.

Tren de la Fresa

26.10.25 — Maidrid

Tren de la Fresa

26.10.25 — Maidrid

Agus mé i mo luí sa leaba, mo chos briste agus gan aon ghluaiseacht inti, bhí neart ama agam smaoineamh ar an méid a dhéanfainn nuair a bheinn ar mo chosa arís. Ba é an chéad rud ar an liosta ná ‘live new experiences with friends’, agus an focal new líneáilte go cúramach le béim a chur air. Mar sin, bhí a fhios agam go díreach cad ba cheart dom a dhéanamh nuair a chonaic mé fógra don Tren de la Fresa, iarnród oidhreachta a ritheann turais laethúla i mí Dheireadh Fómhair: chuir mé ina luí ar Sara agus Fernando teacht liom don lá.

Bhailigh an triúr againn le chéile ag músaem traenach Mhaidrid go moch maidin Dé Domhnaigh, tuirseach traochta, ach amháin chun fáilte a fháil ó bhéicíl fear a bhí gléasta in éide sheanré iompair traenach. Le huafás orm, thuig mé gur tharraing mé mo chairde isteach in eispéireas idirghníomhach a dearadh do pháistí, aisteoirí agus gach uile rud.

Nuair a shuíomar féin agus sluaite teaghlach óga ar bord, thosaigh an traein ar a turas i dtreo Aranjuez, cathair stairiúil ar imeall Mhaidrid. Bhíomar ag comhrá agus bhí gach rud measartha gnáth go dtí gur tháinig beirt aisteoirí aníos le suitcases agus thosaigh siad ag béicíl ar a chéile. Níor lean mé an scéal i ndáiríre, ach bhí an triúr againn ag gigíl leis an seó amaideach.

Ní raibh a fhios againn gurbh fhearr fós a bhí le teacht. Tar éis an léirithe spontánaigh, thosaigh ceol ag pléascadh amach ó na callairí agus mheall na haisteoirí an vaigín ar fad chun canadh leo le hamhrán téama an Tren de la Fresa. Chuir sé sin thar maoil sinn agus bhíomar inár smidiríní ag gáire agus muid ag teacht isteach go hAranjuez.

Ansin mhalartaíomar na binsí adhmaid ar chúlshraith an chiquitren, traein bóthair gan ráillí a bhí díreach cosúil leis na cinn is cuimhin liom ag sciobadh timpeall bailte turasóireachta na Spáinne i mo óige. Ina dhiaidh sin bhí turas báid ar an abhainn agus ansin lón, inar bhlais mé cosa frog den chéad uair. Déarfainn gur bhlais siad cosúil le sicín, ach i ndáiríre bhlais siad cosúil leis an ngairleog inar cócaráladh iad.

Ar an turas traenach ar ais bhí orainn amhrán an Tren de la Fresa a chanadh arís, an uair seo le babhla beag sútha talún inár lámha. Beidh a fhios ag an té agaibh atá ag déanamh a gcuid Duolingo go gciallaíonn Tren de la Fresa ‘Strawberry Train’, ainm a tháinig ón úsáid a bhain an traein amach tráth chun barr sútha talún Aranjuez a thabhairt isteach go Maidrid.

Ba ansin, agus mé ag canadh “tren de la fresa, tren de la fresa, baila sin parar y mueve la cabeza”, a thuig mé gur féidir fiú na pleananna is amaidí a dhéanamh iontach nuair a bhíonn dea-chairde i do chuideachta. Cibé acu sútha talún úra a ithe, amhrán cáisiúil a chanadh, nó léim idir na hardáin chrithte idir seanvaigíní traenach, caithfimid an saol —agus sláinte agus sábháilteacht— a ghlacadh beagán níos lú dáiríre.

Gaga agus aíonna

13.10.25 — Manchain

Gaga agus aíonna

13.10.25 — Manchain

Ag maireachtáil i dtír the, tá dúil agam anois sna séasúir idirthréimhseacha, agus is í an earrach an ceann is fearr liom ar fad. Tá an fómhar go deas freisin, áfach, go príomha mar nach dtugann sé leis na héifeachtaí uafásacha a bhaineann leis an asthéine earraigh. Go deimhin, bhí fómhar na bliana seo marcáilte ag a mhalairt ghlan de thuirse agus de ghreannaitheacht: níor stad mé ar chor ar bith!

Ba é mo phríomhghníomhaíocht ná bheith i m’óstach ar liosta fada cuairteoirí i rith mhí Dheireadh Fómhair. Tháinig mo dheirfiúr agus a páirtí ar cuairt, rud a thug deis iontach dúinn a ngealltanas pósta le déanaí a cheiliúradh trí neart bia blasta a ithe. Tháinig Rhea ar a cuairt bhliantúil, agus chaith muid a lán ama amuigh le chéile, ós rud é gur chaith sí anuraidh aire a thabhairt domsa agus do mo chos bhriste. Tháinig María isteach ar feadh deireadh seachtaine freisin, rud a thug deis mhaith bualadh arís leis an dream iar-Erretres agus níos mó de mo chomharsanacht a thaispeáint di… b’fhéidir i gcoinne a tola féin.

Ní hiad daoine amháin a tháinig chugam, áfach, mar thug mé féin turas go Sasana freisin ar mo eitilt iontaofa le Ryanair. Ba é príomhchúis an turais seo ná ceolchoirm le Lady Gaga in éineacht le mo dheirfiúr, agus bhí sí ar fheabhas ar fad. Shroich mé an staidiam sách tuirseach, ach ar an dea-uair tá a fhios ag Gaga go bhfuil a lucht leanúna ag dul in aois, agus chinntigh sí go raibh suíochán ag gach duine sa lucht féachana le suí ann.

Chun deireadh a chur le Deireadh Fómhair, mhaisigh mé m’árasán do Oíche Shamhna. Ní saoire í a gcuirim mórán spéise inti de ghnáth, ach is cosúil dá mhéad a dhéanann tú, is ea is mó fonn a bhíonn ort níos mó a dhéanamh. Mar sin, chuaigh mé isteach i mí na Samhna chomh gnóthach céanna, le boladh puimcín dóite sa seomra suí, ar fad mar gheall ar an méid áiféiseach coinnle a d’éiligh mé a líonadh isteach ann…