Zierikzee

09.09.26 — Zierikzee

Zierikzee

09.09.26 — Zierikzee

Uaireanta bíonn an-chuid rudaí le déanamh agat. Éirí, siúl isteach sa bhaile, bricfeasta a ithe, spaisteoireacht abhaile arís, cithfholcadh a ghlacadh, mála a phacáil, tiomáint chuig páirc téama, dul ar an turas sa teach ciaptha, borgaire a ithe, bheith sáite go craiceann ar na ruathair uisce, triomú ar an gcósta sorcóra is tapúla sa pháirc, scíth a ligean ar bhinse, dul ar chósta sorcóra eile, scíth a ligean ar bhinse eile, agus an rud céanna a dhéanamh arís is arís eile. Sin é go díreach a bhí ar siúl ag Cami agus mé féin an uair dheireanach a bhí mé i Zierikzee, an baile san Ísiltír ina bhfuil sí ina cónaí anois.

Ach uaireanta, níl le déanamh agat ach tada a dhéanamh.

Is iontach an rud é gan tada a dhéanamh anois is arís, ach is fearr fós é nuair a bhíonn comhluadar maith agat. Níl aon duine eile arbh fhearr liom dul ag breathnú thart sna siopaí nó dul amú sa choill leis ná Cami. Is féidir linn bheith ag comhrá go maidin nó suí go compordach ina dtost, gach duine againn ag líneáil bobáin daite i gcluiche nua ar an bhfón póca a chuir sí an-chraic ionam ann.

Tá an áit féin tábhachtach freisin. Is é Zierikzee an áit cheart chun cúpla lá a chaitheamh gan dada a dhéanamh. Tá an baile timpeallaithe ag uisce agus tá atmaisféar suaimhneach ann. Is beag carr a bhíonn ann agus is annamh a bhíonn sluaite móra daoine ag líonadh na sráideanna. Agus na sráideanna sin! Tá gach aon fhoirgneamh chomh hálainn sin go gcuireann sé alltacht ort. Cuir beagán gréine samhraidh leis an méid sin ar fad agus ní féidir dul amú ort.

Is é an chodarsnacht spíosra na beatha. Bliain amháin bíonn Cami agus mé féin amuigh ag dul ar eachtraí; an bhliain dár gcionn bímid ag ligean ár scíthe. Pé scéal é, bíonn am den scoth againn.

Norwich agus Londain

04.09.26 — Norwich

Norwich agus Londain

04.09.26 — Norwich

An samhradh seo caite, bhí mo ghlúin ag cur isteach go mór orm agus bhí an staid pholaitiúil sna Stáit Aontaithe ag cur na gcrithfhuacht orm. Mar sin, d’eagraigh mé an turas frith-Mheiriceánach foirfe, agus traenacha in áit eitleán, agus an Eoraip in áit Mheiriceá. Cé gur bhain mé an-taitneamh as, bhí súil agam mo ghnáth-thuras bliantúil trasna an Atlantaigh a dhéanamh arís i mbliana, ach chuir meascán d’fhachtóirí —cuid mhaith acu a tháinig ó na Stáit Aontaithe féin— iallach orm an turas sin a chur ar athló arís.

D’fhág sé sin mé ag smaoineamh cá háit le dul. Bhí fonn orm cuairt a thabhairt ar Heidi agus Loredana san Iorua agus san Ostair, faoi seach, ach bhí an bheirt acu ag druidim le deireadh a dtoircheas agus ní mhothaím fós go bhfuilim réidh le haon iontas beag a láimhseáil go fóill. Mar sin, bheartaigh mé cuairt a thabhairt ar mo chairde i ndeisceart Shasana, mar bhí tamall maith caite ó bhí mé thart ar a gceantar. Tá mé róshean anois le lascainí a fháil ar phasanna Interrail, mar sin b’éigean dom dul i muinín mo sheanchara iontaofa Ryanair arís chun mé a thabhairt ann.

Ón aerfort i Londain, thóg mé traein ar dtús suas go Norwich, áit a bhfuil Luisa agus Sol socraithe go maith ina gcéad teach féin. Mhol Luisa turas go Great Yarmouth, agus thuig mé go luath gur cineál Blackpool an deiscirt a bhí ann: is é sin le rá, thaitin sé go mór liom! Níl aon rud níos fearr ná ispín buailte agus friochta ar an gcé ar an trá, ná turas ar shean-choaster adhmaid atá ar crith, ceann atá fós á rialú ag fear a théann ar bord leat agus a tharraingíonn coscán láimhe nuair is gá. Ó tharla go bhfuil Luisa tar éis a paisean don cheardaíocht a iompú ina gnó dá cuid féin, bhí deis againn bosca solais álainn ar dhathanna an tuair cheatha agus péire cluaise le lógó Mercadona orthu a dhéanamh freisin. B’ócáid shuaimhneach í agus bhaineamar an-sult aisti.

Thug mo dhara traein síos go Londain mé, áit ar chaith mé cúpla oíche le Rhea agus Percy, an cat nua álainn atá aici. An chéad mhaidin, dhúisigh mé agus é ag cuachadh suas liom i mo leaba, agus chríochnaigh mé an lá ag féachaint ar Oh, Mary! san West End. Nach lá foirfe a bhí ann!

Mar a fheiceann sibh, cé gur eitil mé go Sasana, bhí mé ag brath ar na seanchairde traenacha arís chun mé a thabhairt ó áit go háit. Lean an nós sin ar aghaidh agus mé ag tabhairt aghaidh ar mo chéad cheann scríbe eile, agus ba ansin a thug mé faoi Eurostar den chéad uair riamh. Ach beidh tuilleadh le hinsint agam faoi sin an chéad uair eile…

Muc i Mbarúil na Muc

28.08.26 — Londain

Muc i Mbarúil na Muc

28.08.26 — Londain

Bhuel, anois go bhfuilim ag úsáid focail mhallaithe i dteidil mo chuid postálacha, b’fhearr dom rud éigin thar a bheith iontach a bheith le rá agam. Ní féidir liom a ligean orm go bhfuilim ag cur beagán téacs isteach mar ábhar líonta agus mar leithscéal chun roinnt grianghraf fíorálainn a phostáil. Bhuel, sílim féin go bhfuil siad fíorálainn ar aon nós. Ach nach mbeadh sin le rá agam féin? Bhí mé gafa le soilse i gcónaí. Ach tiocfaidh mé ar ais chuige sin ar ball.

Is cosúil le God’s Own Junkyard rud éigin a d’aimseofá i Meiriceá, agus tá cuma air mar áit a mbeadh an-tóir uirthi ar TikTok. Is cúlra aisteach foirfe í a chnuasach ildaite soilse le go seasfadh influencers os a comhair agus go ndíolfaidís a gcuid cacamas le halgartam atá ar bís le do dhopaimín. Táim measartha cinnte go bhfuil an áit seo tar éis dul timpeall ar na meáin shóisialta ag pointe éigin, nó ní thuigim conas a fuair mé amach fúithi agus a chuir mé ar mo liosta mianta í na blianta sin ó shin.

Ar aon nós, d’fhan sí ansin go dtí an samhradh seo, nuair a thug mé cuairt ar Rhea i Londain ar feadh cúpla lá agus nuair a bhí orm rudaí a aimsiú le déanamh chun mé féin a chur ar mo shuaimhneas fad a bhí sise ag obair. Nuair a tháinig mo thraein isteach i stáisiún King’s Cross, rinne mé scagadh ar mo Google Maps ar thóir na n-áiteanna a bhí marcáilte agam le cuairt a thabhairt orthu amach anseo. Sheas God’s Own Junkyard amach mar bhiorán aonair ar imeall fada an léarscáil, agus an nóiméad a chonaic mé cad a bhí ann, bhí a fhios agam go raibh orm dul ann.

Dhá lá ina dhiaidh sin bhí mé i hangar in Walthamstow, ag stánadh le hiontas ar an mbailiúchán ollmhór seanchomharthaí neoin. Bhí a fhios agam go raibh gach rud ann a thaitníonn liom: soilse, dathanna agus barra sneaiceanna. Ach ní raibh a fhios agam go mbeadh deis agam cúpla cluiche saor a imirt ar dhá shean-mheaisín pinball freisin. Bhí mé, agus níl aon bhealach níos fearr le cur síos air, i mo mhuc i lár an aoiligh. Is paisin liom iad seo ar fad, paisin atá agam chomh fada siar agus is cuimhin liom. Tá súil agam go bhfuil údar maith leis an bhfocal gáirsiúil. Tá brón orm, a Dhaid.

Agus mé ag siúl idir na taispeántais agus ag comhrá leis an úinéir, mhothaigh mé rud éigin ag múscailt ionam. Tháinig mé ar ais i dteagmháil le paisean don soilsiú nár thréig mé go hiomlán riamh, ach ar theip orm, sílim, a chothú chomh mór agus a d’fhéadfainn. Seo é an rud is breá liom agus seo iad mo dhaoine. Faoi láthair, níl an t-am agam domhan iomlán a thógáil timpeall air, mar atá déanta ag an bhfear seo, ach caithfidh mé glacadh leis an bpaisean sin agus é a chothú chomh mór agus is féidir liom.

Tabarca

18.07.26 — Alicante

Tabarca

18.07.26 — Alicante

Táimid róchompordach ar fad.

Sin a bhfuil scríofa i nóta i m’aip nótaí ón 8 Eanáir 2014. Cad a bhí ar siúl agam an lá sin? Tada, de réir m’fhéilire. Bhí mé ag fealsúnacht, ag machnamh ar an gcaoi a mbíonn claonadh againn siúl ar bharraicíní timpeall ar cheisteanna míchompordacha i “gcomhrá béasach”. Bhí fearg orm faoin gcaoi a bhféadfadh marbhántacht sa tsochaí teacht as na hábhair dheacra seo a sheachaint. Focail mhóra, gan dabht. Ró-mhór d’oíche Luain, mar sin inniu ní ar chompord teibí a bheidh mé ag caint, ach ar chompord fisiciúil.

Is ag an am seo den bhliain is compordaí liom. Bíonn an ghrian ag taitneamh, ach bíonn an aimsir fós fionnuar. Níl aon bháisteach ann chun mé a fhliuchadh go craiceann ná aon ghaoth chun mo stíl gruaige a mhilleadh. Is páiste de chuid thuaisceart Shasana mé, mar sin ní éirím go maith le teas mór. Sin an fáth gur dócha gur éist mé le mo chomhairle féin nuair a mhol Sara dúinn filleadh ar Alicante. B’fhéidir go raibh mé róshásta faoi mo ghléas aerchóirithe i Maidrid. Nó b’fhéidir gurbh é an taise ghreamaitheach ar an gcósta thoir go díreach a shíl mé a bhí ag teastáil uaim.

Mar a tharla an uair dheireanach, chaith mé tréimhse iontach le Sara. D’itheamar bia mara blasta, bhlaisíomar neart manglaim, agus d’éirigh linn fiú cuairt a thabhairt ar Tabarca, oileán gan charranna atá suite amach ón gcósta. Bhí sé ar fheabhas, ach chuir teas trom, tais samhraidh Alicante gach rud eile faoi scáth. Gach uair a chuaigh mé amach ón óstán, bhí orm déileáil le scríobadh agus tochas gan staonadh, agus tar éis gach greim bia bhí orm na braonta allais a ghlanadh de mo mhullach.

Uaireanta, mothaím go bhfuilim lánpháirteach i saol na Spáinne, ach ansin tagann mo chorp féin idir mé agus an mothú sin, ag meabhrú dom gurb í fuil Angla-Shacsanach atá ag rith trí na féitheacha seo atá ag róthéamh. Ní féidir liom déileáil leis an teas ar an mbealach céanna le Sara.

Ach is é an rud álainn faoin amharc siar ná go leigheasann an t-am gach ní, agus sa phróiseas sin, tá sé tar éis gach cuimhne ar an míchompord sin a bhaint de m’intinn. Anois, ní smaoiním ach ar na bialanna iontacha, na comhráite déanacha san oíche agus an tsiúlóid fhada a thugamar timpeall Tabarca. Déanaim meangadh gáire nuair a chuimhním ar ár gcéad tráthnóna, nuair a d’fhágamar an t-óstán agus nuair a bhuail scaoll tobann mé, agus mé ag ceapadh go raibh sé ag éirí déanach cheana féin agus nach raibh áit ar bith curtha in áirithe againn don dinnéar. D’fhreagair Sara go raibh sí tar éis dul chun cinn a dhéanamh cheana féin agus bord a chur in áirithe dúinn i mbialann in aice láimhe. Tuigeann sí cad atá ar m’intinn gan focal a rá.

B’fhéidir go raibh an ceart ag an leagan 19 mbliana d’aois díom. B’fhéidir go bhfuilim róchompordach. B’fhéidir gur cheart dom mé féin a thumadh beagán níos mó i dteas an Costa Blanca.

Dícheangal

02.07.26 — Oviedo

Dícheangal

02.07.26 — Oviedo

Gabhann na toir thart orm mar dhoiléire ghlas. Casann cuid de na crainn níos faide uainn go mall, amhail is go bhfuil siad ag féachaint orm agus mé ag dul thart. Tá gathanna aonair gréine le feiceáil sa spéir, an solas scaipthe ina shnáitheanna idir braislí beaga de scamaill bhána. Agus mo thraein ag imeacht ar luas, caitheann sé lonradh te anuas ar pháirceanna Chaisil agus León. Tá a draíocht féin ag an gcuid seo den Spáinn, ach domsa agus do go leor eile atá ar a mbealach chuig an gcósta, níl inti ach cineál crios maoláin; fairsinge gan deireadh nach mór dúinn dul tríd go tréan chun ár gceann scríbe a bhaint amach.

D’fhéadfadh daoine áirithe gearán a dhéanamh faoin am breise taistil seo, ach sílim go bhfuil sé riachtanach go leor. Tugann an cúpla uair an chloig breise seo, a scarann fuadar na cathrach ó shuaimhneas na farraige, am don inchinn an t-athrú tírdhreacha a phróiseáil. Tréimhse aistrithe atá ann a ligeann do mo cheann teacht chun réitigh leis an bhfíric go raibh mé in aon áit amháin tráth agus go bhfuilim anois in áit eile.

Bainim úsáid as an bhfocal áit anseo sa chiall is leithne is féidir. Thug mé faoi deara riamh gur cosúil go mbíonn mothúcháin agus braistintí ar ancaire in áiteanna ar leith. Mar sin, nuair a labhraím faoi dhul ó áit amháin go háit eile, is é atá i gceist agam i ndáiríre ná bogadh ó staid intinne amháin go staid intinne eile. Sílim gur féidir le beagán frithchuimilte ar an mbealach cabhrú leis an athrú meoin seo a éascú.

Nílim ag moladh go ndéanfaimis an próiseas taistil níos measa: is odaisé go leor é cheana féin. Is tromluí iad aerfoirt, is féidir le busanna a bheith plúchta, agus is minic a bhíonn tacsaithe thar a bheith costasach. Ní éalaíonn na traenacha féin ó mo cháineadh, fiú agus mé i mo chosantóir díograiseach ar na hiarnróid.

Cibé feithicil a roghnaíonn tú, beidh deacrachtaí agus tinneas cinn ann i gcónaí agus tú ag bogadh ó áit go háit. Ach an drochrud é sin de riachtanas? Níl a fhios agam. Ní dóigh liom gur ea. B’fhéidir nach bhfuilim ach ag éirí níos moille agus níos leisciúla ó thaobh na hinchinne de, mo néaróin leáite ag na meáin shóisialta, ach mothaím go bhfuil fíor-riachtanas agam as an am seo le haghaidh próiseála. I ndomhan atá ag gluaiseacht ar ardluas, is deas beagán ama a thabhairt do mo mhais liath a thuiscint go bhfuilim ar mo bhealach.

Is é an beagán ama breise seo a ligeann dom dícheangal, mo scíth a ligean, agus an strus ar fad atá carntha ag saol an duine fhásta a scaoileadh uaim. Cinntíonn na huaireanta aistritheacha seo go sroicheann an leagan is fearr díom mo cheann scríbe: mise atá réidh le taiscéaladh, comhrá a dhéanamh agus mo scíth a ligean gan gíogarnach meabhrach na hoibre agus na streachailte laethúla. Ligeann siad dom taitneamh a bhaint as luí na gréine le Kevin in Asturias, as pióg agus piseanna le m’athair i dteach tábhairne an tsráidbhaile, agus as an iliomad nóiméad speisialta le cairde.

Mar sin, go raibh maith agat, a fhad. Cabhraíonn tú liom dícheangal.