Gaga agus aíonna

13.10.25 — Manchain

Gaga agus aíonna

13.10.25 — Manchain

Ag maireachtáil i dtír the, tá dúil agam anois sna séasúir idirthréimhseacha, agus is í an earrach an ceann is fearr liom ar fad. Tá an fómhar go deas freisin, áfach, go príomha mar nach dtugann sé leis na héifeachtaí uafásacha a bhaineann leis an asthéine earraigh. Go deimhin, bhí fómhar na bliana seo marcáilte ag a mhalairt ghlan de thuirse agus de ghreannaitheacht: níor stad mé ar chor ar bith!

Ba é mo phríomhghníomhaíocht ná bheith i m’óstach ar liosta fada cuairteoirí i rith mhí Dheireadh Fómhair. Tháinig mo dheirfiúr agus a páirtí ar cuairt, rud a thug deis iontach dúinn a ngealltanas pósta le déanaí a cheiliúradh trí neart bia blasta a ithe. Tháinig Rhea ar a cuairt bhliantúil, agus chaith muid a lán ama amuigh le chéile, ós rud é gur chaith sí anuraidh aire a thabhairt domsa agus do mo chos bhriste. Tháinig María isteach ar feadh deireadh seachtaine freisin, rud a thug deis mhaith bualadh arís leis an dream iar-Erretres agus níos mó de mo chomharsanacht a thaispeáint di… b’fhéidir i gcoinne a tola féin.

Ní hiad daoine amháin a tháinig chugam, áfach, mar thug mé féin turas go Sasana freisin ar mo eitilt iontaofa le Ryanair. Ba é príomhchúis an turais seo ná ceolchoirm le Lady Gaga in éineacht le mo dheirfiúr, agus bhí sí ar fheabhas ar fad. Shroich mé an staidiam sách tuirseach, ach ar an dea-uair tá a fhios ag Gaga go bhfuil a lucht leanúna ag dul in aois, agus chinntigh sí go raibh suíochán ag gach duine sa lucht féachana le suí ann.

Chun deireadh a chur le Deireadh Fómhair, mhaisigh mé m’árasán do Oíche Shamhna. Ní saoire í a gcuirim mórán spéise inti de ghnáth, ach is cosúil dá mhéad a dhéanann tú, is ea is mó fonn a bhíonn ort níos mó a dhéanamh. Mar sin, chuaigh mé isteach i mí na Samhna chomh gnóthach céanna, le boladh puimcín dóite sa seomra suí, ar fad mar gheall ar an méid áiféiseach coinnle a d’éiligh mé a líonadh isteach ann…

Interrail

09.09.25 — Páras

Interrail

09.09.25 — Páras

Creidim anois i bhfíorthábhacht an traenach. Ceart go leor, tógann taisteal ar an traein i bhfad níos mó ama ná eitilt, ach táim i mo shuí anseo i suíochán an-leathan tar éis dom dul síos go dtí an carr bialainne le haghaidh ceapaire úr a d’ith mé agus mé sínte amach ar tholg. Tá rudaí le feiceáil amach an fhuinneog, tá WiFi ann, agus sábháiltear am agus strus gan a bheith ag dul trí aerfoirt: na háiteanna is naimhdeasa dá ndearna an cine daonna riamh.

Chabhraigh mo phas iontaofa Interrail liom freisin cúpla babhta taicícardia a sheachaint. An tuiscint gur féidir liom an chéad traein eile a thógáil má chailleann mé mo cheangal, níl sí ar chor ar bith cosúil leis an strus a bhaineann le rith trí aerfort Doha chun an chéad eitilt eile a fháil. Shíl mé gur spórt do dhéagóirí a bhí i léim ó thraein go traein ar fud na hEorpa, ach thug an tsaoirse dul ar beagnach aon traein suaimhneas intinne iomlán dom.

Thug sé deis dom freisin cuairt a thabhairt ar chairde agus ar áiteanna a bhí fonn orm a fheiceáil le fada. Ó bharranna arda na hOstaire go dtí an mhór-réidh iomlán san Ísiltír, bhain mé taithí as codarsnachtaí geografacha suntasacha, rinne mé iniúchadh ar chathracha agus bailte áille, agus chonaic mé áilleacht nádúrtha iontach amhail is dá mba as clár faisnéise de chuid National Geographic í.

Thosaigh agus chríochnaigh mo thuras le cúpla oíche i bPáras tar éis dom dul trí Barcelona. Chuaigh mé go páirc téama le Danni ag tús an turais agus ansin rinne mé taiscéalaíocht mar thurasóir aonair agus an turas ag druidim chun deiridh. Le linn an chuid eile de na trí seachtaine, dhreap mé sléibhte le Loredana, d’ith mé pizza blasta a rinne David, bhí dinnéar fliuch báistí agam sa Ghearmáin le María, agus rith mé thart ar bhailte éagsúla san Ísiltír le Cami. Bhuail mé le teaghlaigh mo chairde, le cairde mo chairde, agus le cairde chairde na gcairde. Rinne mé cúpla cara nua freisin ar an mbealach, uaireanta sna háiteanna ba mhó gan choinne. Thosaigh mé ag comhrá le cúpla turasóir Meiriceánach a bhí caillte ar thuras fámaireachta agus chríochnaigh mé ag dúnadh bialainne leis an bhfreastalaí agus leis an gcócaire.

Tar éis dom mo shamhraí a chaitheamh sna Stáit Aontaithe ar feadh trí bliana as a chéile, mhothaigh mé uaim cuideachta mo chairde Meiriceánacha, ach fuair mé go raibh mo thuras Eorpach ina chothromaíocht fhoirfe idir taisteal i m’aonar, athaontuithe, agus am a chaitheamh ag tabhairt cuairte ar chairde a chríochnaigh, ar chúis amháin nó ar chúis eile, agónaí in áiteanna éagsúla ar fud na mór-roinne. Bhí fonn orm turas a dhéanamh timpeall mo mhór-roinne dúchasaí le blianta, agus i mbliana tháinig gach rud le chéile. Mar gheall ar an timpiste a tharla dom anuraidh, bhí mé fós ag foghlaim conas siúl ag an am a mbíonn mé de ghnáth ag breathnú ar eitiltí chuig SAM, agus chuir árachas taistil i ndiaidh obráide iallach orm smaoineamh ar rud beagán níos áitiúla!

Saoire samhraidh iontach a bhí ann, agus ní bheadh sé indéanta gan na cairde go léir a chuir fáilte romham ina dtithe agus a chuaigh liom ar an mbealach. Daoibh go léir: go raibh maith agaibh. Is cinnte go mbeidh mé ag dul ar an traein arís go luath…

Filleann Kevin

05.08.25 — Oviedo

Filleann Kevin

05.08.25 — Oviedo

Is í an fhadhb le bheith i d’inimirceach agus cairde inimirceacha a bheith agat ná nach bhfanann aon duine againn socair riamh. Ba Spáinneach i Leeds é Kevin nuair a casadh ar a chéile sinn, ach ansin bhog sé ar ais go dtí an Spáinn, agus rinne mise amhlaidh go gairid ina dhiaidh sin. Tá sé ina chónaí anois sna Stáit Aontaithe, agus d’fhan mise sa Spáinn ina éagmais, ag coinneáil súil ar a mhuintir.

Ós rud é nach mbíonn deis ag Kevin filleadh abhaile go minic, is é mo thuras bliantúil go Meiriceá Thuaidh an t-am a mbímid in ann a chéile a fheiceáil de ghnáth. Ón mbliain seo amach, áfach, tá an turas sin curtha ar sos agam: go páirteach mar gheall go bhfuilim fós ag teacht chugam féin ó mo ghortú, agus go páirteach mar gheall ar an aeráid pholaitiúil reatha sna Stáit Aontaithe.

Mar sin, nuair a chuir Kevin glaoch orm le rá go mbeadh sé abhaile ar feadh cúpla seachtain an samhradh seo, níor chuir mé moill ar bith orm ticéid traenach a fháil chun dul suas go hAstúirias chun é a fheiceáil. Is am maith caite i gcónaí an t-am le Kevin, agus nuair a bhíonn sé ar ais sa Spáinn, bíonn sé sásta páirt a ghlacadh in aon rud a bhfuil cuma spraíúil air. Mar sin, d’ith muid mar ríthe, d’ól muid an iomarca sidra, agus chaith muid an oíche ar fad ag cóisir i bpáirc (fiesta de prau). Buaicphointe na hoíche sin ná Kevin a fheiceáil ag tarraingt cathaoir phlaisteach trí shlua na cóisire ionas go bhféadfainn suí síos agus mo ghlúin a chur ar a suaimhneas i lár an chíréibe. Fear den scoth.

Ach ní hé Kevin amháin a chonaic mé. Bhuail muid le Raquel agus Joel freisin, ar casadh orm den chéad uair iad le linn an Descenso del Sella greannmhar, chun ócáid speisialta a cheiliúradh. Bhí píosa talún ceannaithe acu le déanaí chun teach a thógáil le chéile, mar sin chas muid le chéile ansiúd le haghaidh picnic, níos mó sidra, agus easnacha ón ngríoscán áitiúil. Ba iad sin na heasnacha is fearr a d’ith mé riamh, agus bhí siad níos blasta fós mar gheall ar an gcomhluadar den scoth agus an tírdhreach álainn.

Faoin bpointe seo, is dócha nach gá dom mo ghrá d’Astúirias agus dá muintir a fhógairt arís anseo, ach déanfaidh mé é ar aon nós. Nuair a bhím le Kevin, bíonn gáire agus comhrá iontach i gcónaí ann, agus nuair a bhím in Astúirias, bíonn bia den scoth agus áilleacht na tuaithe thart orm. An dá rud le chéile? Foirfeacht.

Dr Briggs

01.08.25 — Sheffield

Dr Briggs

01.08.25 — Sheffield

Is cuimhin liom uair amháin ag béicíl ar mo dheirfiúr i ngairdín ár dtuismitheoirí. Bhí cineál nua gaistí báis cumtha agam, mar shampla turas ar shleamhnán síos píosa adhmaid claonta, agus bhí fearg orm nár theastaigh uaithi triail a bhaint as. Mar sin a thosaigh ár mblianta déagóra: ag fágáil a chéile linn féin den chuid is mó, agus corr-achrann againn ó am go ham.

Beagnach fiche bliain ina dhiaidh sin, bhíomar in Ollscoil Sheffield. Bhí gúna acadúil curtha ar Eleanor dá bronnadh céime, agus ba mhóimint mhothúchánach dúinn ar fad í í a fheiceáil ag teacht chun cinn i ndearg geal i measc farraige de dhubh agus de ghlas dorcha. Ní gnáth-chéimiú a bhí anseo: bhí mo dheirfiúr ag éirí ina Dochtúir Briggs!

Bhí orm an searmanas a scipeáil mar gheall ar shrianta acmhainne, ach chaith mé tamall an-deas in Aontas na Mac Léinn i Sheffield le páirtí Eleanor agus lena cairde. D’imríomar cluiche billéir, chaith muid cúpla dairt, agus d’fhéachamar ar shruth beo an tsearmanais ar an teilifís os cionn ár mboird. Ba dheis mhaith í aghaidh a chur leis na hainmneacha a raibh Eleanor ag caint fúthu le blianta, agus bhí faoiseamh ann freisin na codanna níos leadránacha den ócáid a scipeáil go dtí gur tháinig an chatagóir a raibh spéis agam inti: dochtúir fealsúnachta.

Nuair a bhí na foirmiúlachtaí thart, bhí sé in am ceiliúradh a dhéanamh. Bhí cúpla deoch againn, chonaiceamar an tsaotharlann ina raibh Eleanor ag obair le cúpla bliain anuas, agus ansin shiúlamar isteach i lár Sheffield le rud éigin a ithe. Ba lá fada a bhí ann agus bhí mise agus m’athair ag éirí tuirseach, ach ní raibh ann ach rud nach bhféadfaí a leigheas le codladh beag straitéiseach trasna na mbinseanna i mboth ciúin…

Mar is féidir leat a shamhlú, tá mé thar a bheith bródúil as mo dheirfiúr. Is cuimhin liom fós an lá ar fhógair sí go raibh sí ag iarraidh staidéar a dhéanamh ar an mbith-eolaíocht, ach ní fhéadfaimis riamh a shamhlú go bhfágfadh sí an ollscoil leis an PhD ina lámh blianta ina dhiaidh sin. Níor cheap mé ach an oiread go dtiocfadh an bheirt againn, tar éis dúinn a bheith ag argóint faoi rudaí amaideacha, chun bheith chomh maith sin lena chéile. Anois, is mór agam ár gcaidreamh dlúth agus an éascaíocht lena mbímid ag comhrá faoi rud ar bith.

Comhghairdeas, Bel.

Alicante

12.07.25 — Alicante

Alicante

12.07.25 — Alicante

I mbliana seo is í mo dheis dheireanach leas a bhaint as na ticéid traenach leathphraghais a thairgeann rialtas na Spáinne chun taisteal timpeall na tíre, agus is cinnte nach raibh Sara chun ligean don deis sin sleamhnú uainn. Tar éis beagán pleanála ag an nóiméad deireanach, chuaigh an bheirt againn ar thraein ardluais go hAlicante chun deireadh seachtaine a chaitheamh le chéile ar an gcósta.

Bhí ár n-óstán sách galánta, suite i lár an tseanbhaile agus timpeall cúig nóiméad ón trá, áit ar chaithfimis tráthnóna ag dó na gréine orainn féin tar éis dúinn gan mórán úsáide a bhaint as an scáth gréine a cheannaigh muid an lá céanna. Ní raibh Sara go hiomlán mícheart faoina cuid cainte faoi bhuntáistí shaol na trá: bhain mé taitneamh as uisce teolaí na Meánmhara agus as an dícheangal a tháinig as mo ghuthán a fhágáil san óstán. Níor thaitin, áfach, an chrónán breise a chuir an gaineamh lenár lón.

Maidir le heispéiris chócaireachta níos fearr, agus muid sa Chomhphobal Vaileinsiach, rinneamar cinnte go mbainfimis sásamh as an rís agus an bia mara úr ar fad. Bhí ár mbricfeastaí comhdhéanta de fartons (maide aráin milis) tumtha in horchata (deoch mhilis déanta as cnónna tíogair). Chaith muid na laethanta ag faire ar dhaoine agus muid ag fánaíocht timpeall na cathrach, agus na hoícheanta i mbeáir mhanglaim éagsúla cois an chalafoirt. Fuair Sara blaiseadh de thaithí an turasóra Bhriotanaigh, mar go raibh freastalaithe agus díoltóirí éagsúla i gcónaí ag teacht chugam chun turais báid, turais timpeall na cathrach, agus paella “barántúil” a thairiscint dom. Sílim gur bhain sí an-spraoi as sin.

Ba chomhluadar taistil den scoth í Sara. Tar éis di an turas a mholadh ar an gcéad dul síos, níor éirigh sí tuirseach riamh de bheith ag cuardach na n-áiteanna is fearr le hithe, le hól agus le cuairt a thabhairt orthu. Ba é mo rannchuidiú féin leis an eagrúchán ná an t-ardaitheoir suas go Caisleán Santa Bárbara a chur in áirithe don chéad oíche, rud a bhí riachtanach mar nach raibh mo chos lag fós ábalta an dreapadh suas an cnoc ar a bhfuil sé suite a dhéanamh. Chuamar suas chun féachaint ar luí na gréine, smaoineamh a mhol mo chomhghleacaí Rebecca agus a thug fáilte álainn dúinn chuig an gcathair.

Bhí go leor siúil fós romham, áfach, mar ar an lá deireanach dhreapamar go barr an tseanbhaile chun comharsanacht a fheiceáil a raibh a sráideanna chomh hálainn céanna agus a bhí siad géar. Sa deireadh d’éirigh liom é a dhéanamh, a bhuí go mór leis an bhfuinneamh ó thae reoite, beoir bheag mhailíseach, agus stad chun comhrá a dhéanamh le lánúin shean Astrálach a bhí, rud beag náireach dom, ag dul suas na céimeanna i bhfad níos tapa ná mar a bhí mise.

Is leor a rá go raibh am iontach ar fad agam in Alicante. Cé gur éirigh linn méid mór rudaí a dhéanamh, d’eitil an 48 uair an chloig thart. Ní hamháin go bhfuil Sara an-mhaith ag eagrú, ach is cara dílis í freisin agus chomh cainteach liom féin: ní dóigh liom gur stopamar chun análú ar feadh an deireadh seachtaine ar fad a bhí muid le chéile!

Fillfidh mé ar Alicante, agus gan dabht ar bith beidh mé ag taisteal le Sara arís.