La vuelta al trabayu

16.04.25 — Madrid

La vuelta al trabayu

16.04.25 — Madrid

Al volver a ganar fuercia na rodiella, col tiempu pude dexar les muletes del too. Esto foi un notición pa la mio recuperación, pero una noticia malísima pal mio asientu garantizáu nel metro. Yá me tenía afeutáu bastante a esti pequeñu luxu nes mios viaxes a la sala de fisioterapia.

Dempués, d’un día pa otru, diéronme l’alta. Un martes pela nueche, ente que cenaba sushi con Fernando, cunté-y que al día siguiente tendría qu’ir a la oficina en cuenta del hospital. Darréu, el despertador arrancóme del suañu pal mio primer día de vuelta al trabayu.

Dalgunos quexaríense por tener que volver —la mayoría de los de fisioterapia llamentaben la idea—, pero a mí facíame ilusión. La pierna dolíame un poco al entamu, pero dábame igual, porque la vuelta a la rutina y tener un propósitu viniéronme de maravía. Tamién echara de menos los retos creativos y, más que nada, la compañía de los collacios del trabayu. La baxa diérame tiempu pa reflexonar sobre la suerte que tengo de trabayar nun sector tan interesante y con xente fantástica.

Lo meyor de too foi que volví a cierta normalidá xusto en primavera. Asina pude esfrutar d’una cena pol cumpleaños de Sara, salir con amigos pa celebrar el mio y hasta pasar una hora viendo una orquesta nes fiestes de San Isidro.

Volvía sentime yo.