An cuimhin leat an phaindéim? Ní cuimhin liomsa ach oiread. Chuir cumas inchinn an duine an t-olc a dhearmad agus an mhaith a choinneáil ina cuimhne iontas orm i gcónaí. Thug mé an feiniméan seo faoi deara den chéad uair tar éis ár saoire teaghlaigh in Orlando. Bhí sí thar a bheith taitneamhach, ach bhí uaireanta fada frustrachais i gceist freisin agus muid ag fanacht i scuaine sa teas agus sa taise mhillteanach i Florida. Nuair a d’fhilleamar ar Shasana, áfach, ní raibh fágtha i mo chuimhne ach spleodar na n-aistir, draíocht na mórshiúlta, agus an greann a bhain lenár bhfionnachtain go mblaiseann seacláid Mheiriceánach cosúil le cáis.

Ach táim ag imeacht ón ábhar. Luaim an phaindéim mar tá mé ag smaoineamh ar an tsiúlóid. Rud é an siúl a d’fhás mé an-cheanúil air agus a bhfuil meas mór agam air anois, agus níor theastaigh uaim sibh a leadrán trí é a cheangal le mo thimpiste agus post eile a chaitheamh ag caint faoi mo chos bhriste.

Mar sin, ar ais linn chuig an bpaindéim. Chaith mé roinnt mhaith míonna sáinnithe i m’árasán beag anseo i Maidrid. In ainneoin iarrachtaí mo dhaid mé a spreagadh chun siúl timpeall an árasáin bhig, bhí mé ag fanacht go himníoch leis an lá a ligfí amach sinn, fiú amháin chun siúlóid ghearr a dhéanamh. Faoi dheireadh tháinig an faoiseamh sin i bhfoirm na siúlóide laethúla a cheadaigh an stát: uair an chloig chun ár gcosa a shíneadh agus ár scamhóga a líonadh le haer úr saor ó víris. D’éirigh an cleachtadh ba bhunúsaí dá bhfuil ag an duine ina shó, agus ó shin i leith tá mo shiúlóidí beagnach naofa dom.

Is í an dearcadh seo a spreag mé le déanaí chun leas a bhaint as gach deis cuairt a thabhairt ar áiteanna nua. Ghlac mé go fonnmhar le cuireadh Fer go Seigóvia agus le cuireadh m’aintín chuig baile beag i Murcia. Bhí mé ag tnúth le mo bhróga compordacha a chur orm (tá mé 30 bliain d’aois anois, cuimhnigh) agus fáil amach cad a bhí i ndán dom ar shráideanna an dá áit seo.

Ag féachaint siar ar na grianghraif a ghlac mé, tuigim gurbh í an áilleacht atá le fáil sa tseanaimsir a chuaigh i bhfeidhm orm sa dá áit, bíodh sí coinnithe go maith nó ná bíodh. Tá tromchúis nach féidir neamhaird a dhéanamh di ag tithe ársa Sheigóvia agus ag a huisceadán Rómhánach, ach mheall na coirnéil mheirgeacha dhearmadta sa bhaile beag randamach sin ar chósta Murcia mé chomh mór céanna… b’fhéidir níos mó fós.

Cad é mar thoradh a bhainim as an machnamh seo? Níl a fhios agam. Níl sé fós a hocht a chlog ar maidin agus táim i mo shuí in Aerfort Barajas i Maidrid, ag cuimilt mo shúl agus ag críochnú mo chaife. Agus mé ag ullmhú chun dhá uair an chloig a chaitheamh gan mórán spáis chun mo chosa a bhogadh, táim ag súil go mór le teacht go Milano agus leis na huaireanta fada siúlóide atá romham ansin. Sin é, is dócha. Litir ghrá don tsiúlóid atá anseo, i ndáiríre.